Goede en foute kronkels
Om te begrijpen waarom honden bepaald ongewenst gedrag als springen, blaffen etc. blijven vertonen moeten we eens eens een blik in hun kop werpen. De hersenen van een hond draaien op volle toeren. Hij doet constant nieuwe ervaringen op, moet deze verwerken of, indien ongewenst, meteen weer vergeten; de hond leert. Dit proces is constant. De hond controleert en verwerkt 24 uur per dag, dus zelfs in zijn slaap, zintuigelijke prikkels. Tijdens dit proces zijn bepaalde zenuwcelgroepen in zijn hersenen verantwoordelijk voor bepaalde ervaringen en gedragingen. De hond verenigt zijn gedrag en de consequenties van zijn gedrag in één beeld. Als hij het commando 'zit' krijgt en gelijk daarna beloond wordt, wordt in zijn hersenen bevestigt dat gaan zitten zin heeft. Dit zal hij dus vaker doen.
Soms worden ervaringsgegevens van de hond door hem opgeslagen als 'de moeite waard', terwijl wij ze absoluut niet kunnen begrijpen. Pikt hij bijvoorbeeld een worstje van tafel (gedrag) en vindt hem lekker (consequentie), dan zal hij dit gedrag herhalen. Dat jij vervolgens boos wordt en hem even flink toespreekt zegt de hond niks. Dit is namelijk voor zijn gevoel al later en heeft voor hem dus niets te maken met het pikken van het worstje. Leert hij dus wel iets van de situatie? De hond ziet het verband niet tussen het pikken van het worstje en het boos worden van jou. Hij zal het de volgende keer dus gewoon weer doen. Het makkelijkst is dus gewoon om etenswaren zo veel mogelijk uit zijn buurt te houden.
Lekker springen!
Bij een hond die vreemde mensen bespringt en die vervolgens met kreten als 'Nee! Af!' wordt terechtgewezen ontstaat in de hersenen de volgende associatie: 'Als ik spring, krijg ik aandacht'. Dat is niet goed, want daarom zal hij het dus weer doen. Beter is om hem met veel belonen te leren te gaan zitten wanneer er vreemden komen.